....

Ram de letters uit mijn vingers
pers de woorden uit mijn strot
ben op zoek naar enig houvast
bid wanhopig tot een God

wil niet wakker, wil niet slapen
droom alleen maar terug in tijd
wil niet weten, wil niet denken
raak vertrouwen plotsklaps kwijt

kijk de dagen naar het voorjaar
pluk alleen maar stil verdriet
slik gedachten naar het einde
niemand die mijn tranen ziet

wil verketteren, wil vertrappen
zoek wanhopig naar waarom
heb geen antwoorden op vragen
zijn Gods wegen echt zo krom ?

zie geen toekomst, wil toch bidden
in het duister van de nacht
vouw mijn handen dan maar samen
vraag vertwijfeld weer om kracht

sluit mijn ogen voor de ochtend
gooi mijn zinnen koud op slot
zet mijn tranen in de ijskast
bid wanhopig tot een God .....



Vorig jaar geschreven, erg kort door de bocht misschien? maar zo wel in verbinding gekomen met god... Soms moeten wegen niet recht lopen, soms is het goed om via een omweg erop gewezen te worden dat het anders is dan je af en toe denkt...

wil daarbij wel toevoegen.. dat ik nu niet wanhopig tot die god bid, maar met dank en soms met vragen.